حضرت صادق عليه السّلام است و از اين چهار بيرون نيست . لهذا از جهت اختصار و ترك تكرار - زيراكه بر اين وجه مستلزم تكرار زياد بود - اكتفاء به اصل جمله شد و در هر جمله ذكر گوينده آن نشد و به همين اندازه اكتفا كردم كه اجمالا تذكر دهم كه از آن چهار بزرگوار بيرون نيست . در خاتمه متوجه اين گفتهء حضرت صادق عليه السّلام باشيد ، پس از آن‌كه وقايع آتيه را فرمود ؛ فرمود : « چون امور را ببينى كه نمايان شده پس همواره بر حذر باش و از خداوند عزّ و جلّ طلب نجات كن و بدان كه مردم در سخط خدا مىگذرانند و مشمول غضب خدايند و لكن ايشان را مهلت مىدهد براى امرى كه به ايشان اراده دارد » . پس تو ، جدّ و جهد كن كه خداوند ، تو را بر خلاف آن‌چه ايشان هستند ببيند ، پس اگر عذابى بر ايشان نازل شود و تو در ميان ايشان باشى و تو را هم فراگيرد تعجيل كرده‌اى به رحمت خدا و اگر تو را نگيرد پس آنان مبتلا گشته و تو بيرون بوده‌اى از آن‌چه جرأت بر خدا داشتند . « 1 » راجع به دين و سستى مردم در دين از دين نماند مگر اسم او . اسلام غريب شود چنان‌كه در اول غريب بود . دين از مردم جا خالى كند چنان‌كه آب از ظرف خالى مىشود هنگام وارونه كردن . به دين استخفاف كنند . خود را به اسلام بنامند اما دورترين مردم باشند از وى . صبركنندهء بر دين مانند كسى است كه اخگر آتش در كف خود گرفته باشد . آثار بزرگ و ظواهر دين كهنه و مندرس گردد . دين را به دنيا بفروشند .

--> ( 1 ) - معجم احاديث الامام المهدى 3 / 415 ح 966 ؛ روضة الكافى 39 ح 7 .